Iemand kennen of kénnen

Erica en Jessica

Categorie

Werk
De bron voor deze blog is heel vers. Een aantal gedachten om te delen, wie weet om iemand te inspireren. Afgelopen weekend heb ik met mijn familie het leven van mijn opa van Ommen herdacht bij zijn begrafenis. Ik kwam nadien in gesprek met een naaste buurman (antropoloog) van hem. Een heel raak gesprek. Over individualisering, diversiteit, het kennen of kénnen van mensen en verbinding met buurtgenoten.

Corporate Tribe

Al snel kwamen we op een boek dat ik momenteel lees, de Corporate Tribe. Geschreven door twee antropologen, Danielle Braun en Jitske Kramer. Toen ik eindexamen deed op de middelbare school ging een aantal van mijn klasgenoten culturele antropologie studeren. Dat stond in die tijd echt heel ver van mijn bed. En nu, een kleine twintig jaar later, valt er toch wat op zijn plek. Na een studie Communicatie en inmiddels een bemiddelende en inspirerende rol op het gebied van arbeid, geven antropologische inzichten me regelmatig richting of een verklaring. Het is verfrissend en vooral enorm interessant.

Onderstroom

In een familie, bedrijf, team, klas, buurtgemeenschap, of eigenlijk, binnen iedere vorm van ‘relatie’ is er naast kracht, trots, plezier ook regelmatig angst, ongenoegen en onveiligheid. Onvoorspelbare groepsdynamiek. De Corporate Tribe laat je anders nadenken. Wat gebeurt er bij veranderingen? Dat je de vaak pittige ‘ondertussen’ fase niet moet onderschatten, vond ik vooral erg inspirerend. De auteurs Braun en Kramer beschouwen organisaties als tribes, structuren als verwantschapssystemen. Leiderschap wordt heel treffend toegelicht. De auteurs leggen de link naar de altijd aanwezige onderstroom van organisaties. Met herkenbare voorbeelden verwijzen ze naar zelfs eeuwenoude rituelen, andere culturen en de mens als mens. In mijn werk, maar ook privé kan ik bepaalde situaties beter plaatsen en het leert me anders kijken.

Een andere kijk

Mijn opa is na negentig jaar gestorven op precies dezelfde plek als waar hij geboren is, uniek voor deze tijd. De manier waarop deze buurman sprak over de betekenisvolle rol van mijn opa in hun buurtgemeenschap, ontroert me. Hij was een natuurlijk leider, die goed luisterde en vanuit diverse belangen dacht. Hij straalde vertrouwen uit.
Ik had er eigenlijk nooit op die manier bij stil gestaan. Ik herinner me hem vooral als heel fijne en lieve opa. Het bevestigt me dat mijn rol als kleindochter me misschien toch ook wat beperkt heeft om mijn opa als persóón te kennen. En soms is dat ook goed.
Dan ben ik dankbaar voor bijvoorbeeld het mooie gesprek van afgelopen zaterdag. In de aankomende tijd zal een kort ‘In Memoriam’ verschijnen over zijn verbindende kracht in de buurtgemeenschap. Om in de snel veranderende tijden van nu ook stil te staan bij de historie en daarmee bepaalde tradities en patronen. Of ik de eindredactie wil doen? Ik voel me vereerd. En ik kijk ernaar uit om mijn grootvader en zijn levenshouding nóg beter te mogen leren kennen.

Erica en Jessica zijn de eigenaren van WOMEN-AT-WORK. Ze geven in hun blogs op ZOOK.nl tips over WERK en allerlei onderwerpen die hieraan gelinkt zijn. Nieuwsgierig naar hun eerdere blogs? Klik dan hier: Blogs WOMEN-AT-WORK